De laatste tijd heb ik het  erg druk en aangezien ik niet meer één van de jongste ben, duurt mijn herstelperiodes ook wat langer.

Ik hoop binnenkort weer actief te woren, maar mocht dat niet lukken dan blijft wandelstone wel in de lucht.

Tracks :

1. Do you wanna wanna
2. Radio
3. Only the rain
4. S.T.O.P. / P.S. [feat. Brainpower]
5. All I want
6. Make it up to you
7. Do wah diddy diddy
8. Where were you (when I needed you)
9. This girl
10. Hearts Beat thunder
11. All the roses
12. Money Lover
13. Give a girl a break
14. Jij hoort bij mij (Sam’s lied)
15. Unique
16. (Tell it all about) Boys / (They are) Rollerskating
17. Leila (The queen of Sheba)
18. Hela-di-ladi-lo
19. She’s a liar
20. Love me just a littel bit more
21. What a night
22. Don’t give up

Afgelopen donderdagavond kreeg ik een spoed mail die begon met… ,,Hoi muziekfanaat…..ooit muziek van de Dolly Dots beluisterd ?? Hoorde net dat Ria van de Dolly Dots zeer enstig ziek is en in een ziekenhuis is opgenomen ! Wil je op je log een topic daaraan wijden ??"

Nou horen de Dolly Dots nou niet bepaald tot mijn favo"s, maar ik schrok wel. Zo jong nog wat erg!! Hoe oud zou ze zijn… een jaar of dertig….. Oeps… 51. Wat gaat de tijd als een sneltrein voorbij.!

Natuurlijk heb ik veel muziek gehoord van de Dots.. zoals zoveel muziek die ik gehoord hebt, maar de maker ervan dood gaat of ernstig ziek wordt, is het altijd wel slikken. Ik heb nooit iets van ze gekocht, behalve in ,,een zwak moment "begin jaren 80. Leila, the Queen of Sheba" maar dat singeltje is allang uit mijn collectie verdwenen.

Maar wacht eens… zou ik niet ergens een DVD of CD van hen in mijn collectie hebben staan. Ik koop wel meer DVD"s en CD"s, zet ze in de kast, en vergeet ze te draaien, of het is totaal vergeten.

Alles nagelopen, alle kasten en rekken… en warempel… ik moet toch eens wat beter opletten. De reunie DVD van 2007 stond in mijn kast. Dus…. bekijken en luisteren maar.

De giebelende meiden op hun rollerskates ( ze waren 18 heb ik vlug berekend) zijn inderdaad wat jaartjes verder. En nu Ria ernstig ziek is ga je de DVD wat geconcentreerder bekijken en beluisteren.

En ik moet zeggen…… ik mij best vermaakt. Gewoon lekkere muziek.. en bijna alle hits komen voorbij. Het maakt op mij een ontspannen indruk, waarbij de druk van het ,,moeten presteren"volledig ontbreekt( gelukkig ). De giebelende meiden van weleer zijn inderdaad fors ouder geworden maar het swingt nog steeds. Natuurlijk is de secht jeugdig souplesse er niet meer, maar dat geeft helemaal niet. Als je van gezellige muziek houdt, met een hang naar de tijd van weleer ( waar ikzelf steeds meet last van krijg ) dan is deze DVD een aanrader. Op deze DVD staat nog een aanrader. Behind the scenes is ook een aanrader. Daarin een blijk in het wel en wee rond de reunie optreden. Nog steeds een gezellige meidengroep. En dat is het grootste comliment wat ik voorhen kan bedenken.

Ria, heel veel sterkte… en ,, Don"t give up "!!

Waardering : 8.5/10 

Tracks :

1. Coat Of Many Colours
2. My Love Is Like A Red Red Rose
3. Ain’t Doin’ Too Bad
4. Chain Of Fools
5. Won’t Be Long
6. Walkin’ After Midnight
7. Early One Morning
8. Bold Young Farmer
9. If I Give My Heart
10. Blue Eyes Crying In The Rain
11. Summertime
12. Somewhere

Of te wel… waar is de koffie ????

Nou  ja.. geeft niets…verderop op de route dan maar. Ik denk dan aan mijn favo stand op de splitsing van de 15 en 25 km. Dus gewoon op pad. Stevig door wandelen dan maar, maar wel veel mensen ineens op mij heen… allemaal voor mij op zoek ?? Leuk.. met af en toe stevig klimmen!

We gingen door straten, parken en mooie wandelplekjes… Met ..jawell…. toch plekken

waar je kofiie kon halen, en de mensen om heen wezen er nadrukkelijk op, blij dat ze mij konden helpen. Maar ja… ik was nu redelijk op weg op de 25 kilometer, dus nu maar ff doorzetten

naar de splitsing.

Beetje teleurgesteld gingen sommigen langs de kant zitten. Probeer je iemand te helpen, moet hij het ineens niet meer. Nou, bekijk het dan maar!

Intussen bij de splitsing gekomen van de 15/25 km… Helaas… mijn favostand staat er niet meer… helemaal geen stands meer….maar wel een EHBO post.. Dat is jammer, want  behalve goede koffie hadden ze ook verse broodjes met vers gesneden kaas en ham, en eerlijk gezegd… ik begon ook wat trek te krijgen, want ik had volgens mijn ( ongezonde) gewoonte nog niet ontbeten..

Dus nu de koffie en de broodjes maar vergeten en gewoon doorgaan… het werd nu echt gezellig.

Kwam onderweg nog wat bekenden tegen, en het was soms stevig klimmen

Het liep nu tegen drieen. Door een brand op een complex was er een kleine omleiding geweest, klein stukje omlopen, en zie daar…. mensen aan wie ik vroeg of er koffie was. Met vragende gezichten als antwoord.

Maakt niet uit… Ik had nu echt honger, dus tijd voor een eenvoudige, maar voedzame maaltijd….

Doe maar een hamburger en een broodje braadworst.En een blikje ijsthee als goede koffievervanger.

Na zo"n luchtig ontbijt kan een mens er weer tegen en dus weer op pad

Nog een kilometer of acht en Oosterbeek kwam weer in zicht. Mijn blik viel op

een spandoek met een curieuze tekst.

Besloot om daarover niet na te denken, maar zo iets zou ik toch niet aan iedereen willen laten weten.

Maar de koffietrek werd sterker.. Het was intussen al weer 4 uur..

Ach mevrouw weet u soms hier in de buurt waar kofiie wordt geschonken ?

Maar die wees links en die weer rechts, daar kon ik ook geen soep van maken.

      

Eindpunt bijna bereikt. De buurt werd opgetrommeld voor laatste zoektocht naar de koffie.

Maar helaas… ook degene die mij konden helpen keken de andere kant uit.

Ook TV Gelderland hadden de hoop zo vlak voor de finish opgegeven.

Dus moe, en de rug toch weer opspelend, maar voldaan afgemeld,

en de beloning ( nummer 4 ) opgehaald.

De kilometers lopen weer aardig op… nee, moet ze nog invullen

En dan…. jawel… even na half vijf… KOFFIE !!!!!!

En dan de hele wandeltocht ff nabeleven onder het genot van een happie……….

en een snappie……

Kortom…. alles toch goed gekomen en een fijne dag gehad.

Volgend jaar weer !1

En die 50e keer ????

De mevrouw had de Airbornetocht voor de 50e keer gelopen

en kreeg de beloning ujit handen van de burgemeester !

Tot ziens in 2009.

Nu even het serieuze verhaal;

Airbornetocht leek even in het water te vallen, maar gelukkig hadden de weervoorspellers het

bij het goede eind gehad. Alleen  s morgens vroeg een buitje, maar die was allang voorbij toen ik in Oosterbeek aankwam. Was gezellig druk en veel bekenden gezien.

Relaxt gewndeld en heb geen enkele aanmerking rondom mij heen gehoord.

Wat je bij elke wandeltocht meemaakt, was ook hier het geval. Veel mensen moe van een week hard werken, en eigenlijk niet zo in stemming. Docht het wandelen zorgt weer voor het ,,gelukshormoon", dus lachende en ontspannen gezichten na afloop.

Door een beetje eigenwijzigheid van mijn kant wat laat aan de koffie vandaag 9 na afllop), maar het smaakte 3 keer lekkerder dan anders.

Alle vrijwilligers… bedankt voor al het werk, en tot volgend jaar.

Vrijwel zeker wordt eind juli de concertfilm van Shine a Light op DVD en Blue-Ray uitgebracht.

Het is de film die her en der in den lande is vertoond. Af en toe waren de zalen redelijk vol, maar meestal goed leeg. Het is de registratie van de 2 concerten die in 2006 in het Beacan theater in New York werden gegeven. Een kleine tip : De Stones zijn een beetje uit het zicht verdwenen, dus als je een maand of drie wacht dan liggen ze geheid in de uitverkoop bakken. Is alleen voor de åchte fan interessant. Die zullen dan ook meteen naar de winkel hollen. Het is een prima registratie, en de heren zijn goed in beeld gebracht. Maar of je deze nu ook bij je verzameling wil hebben terwijl je al tig de bekende nummers in je kast hebt staan… ik zou zeggen… niet doen.

Eeerlijk gezegd mogen ze van mij nu wel ophouden. De laatste CD was wel aaridg maar niet meer dan dat. De laatste 30 jaar hebben de heren nauwlijk meer iets vernieuwend gebracht. Dus ik zou zeggen…. stoppen met de hap.

Door omstandigheden heb ik een tijdje niet kunnen bloggen. Ik wil veel mensen bedanken die mij gedrurende een lange tijd moreel en in andere opzichten hebben gesteund en ondersteund.

Dank zeg ik specifiek aan mijn naaste verwanten en J.L te T.

Helaas zal het van af heden niet mogelijk zijn om op mijn blogs te reageren.

De laatste weken heb ik veel muziek beluisterd. Klassiek, pop- en rock muziek. Vooral de 60er jaren, mijn jeugdjaren , hebben mijn voorkeur, dus veel Outsiders, Brainbox, The Who, Led Zeppelin, Jimi Hendrix, Beatles etc etc gedraaid. Omdat ik pas relatief kort ( sinds 2003 ) een redelijke fan van de Stones ben geworden, heb ikde Stones  wat meer intensiever beluisterd. Gelukkig heb ik nogal wat bootlegs tot mijn beschikking en heb daarbij het voorrecht dat ik behoorlijk wat outtakes heb kunnen verzamelen. Voor mij zijn  de cd"s Exile on Mainstreet, Beggars Banquet, Get ya ( live album ) en Sticky fingers  onvergetelijke klassiekers. Van de outtakes is Hillsideblues mijn favoriet.

Wat mij opviel is, dat als er een lid van de Stones afhaakt(e) de kwaliteit langzaam maar zeker afnam/neemt.

Brian Jones , de man van de ,,exotitsche " muziek geluiden was de eerste;  helaas door een vroegtijdige dood. Een lastig man, een intrigant en soms behoorlijk onbeschoft. Maar hij was wél één van de oprichters.

Voor velen is Brian nog steeds dé man.

Na vertrek van de gitaarvirtoos Mick Taylor verloren de Stones een topgitarist. Eerst was ik van mening dat het vertrek van Mick niet zo veel uitmaakte, maar bij nadere bestudering en beluistering van de cd"s blijkt dat de Stones met het vertrek van Taylor, behoorlijk op muzikaal gebeid achteruit zijn gegaan.Ron Wood heeft Mick Taylor niet doen vergeten. Brian werd niet vervangen. Als laatste verdween Bill Wyman, de stille gistarist van het toneel. Ook hij werd niet vervangen.

En je merkt gewoon dat elke keer als er iemand verdween van de Stones de nieuwe platen een stukje minder waren. De laatste écht goede cd"s zijn  Black and Blue ,Tattoo you. A BIgger Bang, eerst door mij als zeer goed ontvangen, is toch na veel her- beluisteren toch een middelmatig album. En ik kan mij niet aan de indruk onttrekken, dat de heren , na de ziekte van Charlie, tot het besef kwamen dat ze ook maar sterfelijk zijn, dus nog maar rap een plaat in elkaar moesten zetten.

Mij mening is dat na Black and Blue en Tattoo you, de Stones op safe spelen, en zoveel mogelijk alles ten gelde willen maken. Niks mis mee, maar als je de kwaliteit van de muziek laat verslonzen, dan bijt je toch in je eigen staart. Jagger en Richards moeten hun gezapige luiheid maar eens aan de kant zetten en de koppen nog éen keer goed bij elkaar steken voor een goede Blues en/of Rockalbum. En daarna een afscheidstournee in de kleinere zalen.

Nu hangt bij mij alleen het beeld van zakken vullen voor ogen. Concerten zijn altijd een belevenis geweest, maar na 10.000 keer Start me up, Jumping Jack Flash, Brown Sugar, Honky Tonk Woman, wil je nu ook eens wat anders horen.

Wel is het jammer te moeten constateren dat de Stones afgezakt zijn van een topgroep naar een middelmatige band. Het is beter dat ze nu nog één keer alles uit de kast halen, en dan gewoon lekker stoppen.

Het is nu mooi genoeg geweest. Tijd voor andere, jongere groepen.

Gehoord : Zaterdag 10 november 2007

8e Symfonie                            – Ludwig von  Beethoven

Rococo variaties voor

cello en orkest in A. Opus 33   - Tsaikovsky

36e Symfonie ( Linzer )  – W. A. Mozart

Residentiekorkest olv Jan Willem  de Vriend

Quirine Viersen – Cello

Deze avond stond in het teken van ,,Feest der Herkenning", en met Beethoven en Mozart zit je wat dat betreft altijd goed. De 8e symfonie werd gepassioneerd uitgevoerd. Cello"s  en violen smolten ineen tot een gesmeed geheel. Met vaart en betrokkenheid klonk deze symfonie inderdaad als een feest. Mozart, daar zit je altijd goed mee. Het andante uit de Linzer symfonie klonk hemels, en zo moest Mozart zich ook gevoeld hebben. Deze symfonie werd gecomponeerd in de de periode dat Wolfgang , Konstanze, zijn aanstaande vrouw, ging voorstellen aan zijn vader Leopold. Hij moest voor de volgende dag voor een voorstelling nog  een symfonie in elkaar zetten, en dat werd de Linzer.

Een heel vredige en gelukkig stemmende meesterwerk, zoals Mozart dat alleen maar kon. Wat voor meesterwerken hadden wij nog meer van hem kunnen verwachten als hij niet zo jong was gestorven ?? Niemand die het weet, maar wel weet ik dat na Mozart nooit meer zo"n muzikale genie is geboren.

Het celloconcert was voor mij een premiere. Dit stuk had ik nog nooit gehoord, en ik heb dus ruim 50 jaar iets moois gemist. De cello die Quirine bespeelde stamt uit het begin van de 18e eeuw ( 1715 ) en ik zat tijdens de uitvoering te mijmeren dat dit muziekinstrument er eerder was dan Mozart en Beethoven. Zou de cello soms met een beetje geluk de beide meesters hebben ,,gezien"?. Mocht ik op deze zaterdagavond het beleven dat ik indirect in de "ogen" heb gekeken van Beethoven en Mozart ?? Wie zal het weten. De cello had een mooi diep geluid, dat diep door mij heen ging. Quirine ging helemaal op in het spel, geen noot werd verkeerd gespeeld en de hele zaal zat ademloos te luisteren. Na 20 minuten was deze korte celloconcert ten einde waarna het even stil bleef en iemand luid  ,,Bravo" riep. De hele zaal stond als één man op, en Qurine moest 3 keer terugkomen vanwege het operationeel applaus. Ik ga morgen maar even op jacht naar dit wonderbaar mooi stukje muziek.

En Nederland barst van het jonge talent, en ik was blij dat de klassieke muziek liefhebbers daar ook zo over dachten , want het concert was bijna uitverkocht. Een magistrale avond !!

Beluisterd :

Blumine                  - Gustav Mahler

Kindertotenlieder    – Gustav Mahler

Pauze

Symfonie in E          -  Hans Rott

Residentieorkest olv Neemi Järvi

Cristianne Stotijn alt/mezzosopraan

Dr Anton Philipszaal te Den – Haag

Huiveringwekkend mooi. Dat is de enige conclusie die ik kon trekken na het horen van Cristianne Stotijn in de Kindertotenlied. Niet door de dramatiek, maar juist door de sobere ingetogen zang van Cristianne. Met het orkest met een absolute eenheid. Het was terecht dat ze daarvoor een ovationeel applaus kreeg en drie keer terug moest komen. Nederland heeft een grandioos Mahler vertolkster erbij.

Blumine was aanvankelijk een onderdeel van de 1e symfonie van Mahler, maar is er al vroeg uitgehaald. Ik denk dat dit terecht is. Blumine is een zeer mooi stuk , en komt beter tot zijn recht als het op een zichzelf stuk wordt uitgevoerd. De vertolking door het orkest was prima. Ik had niet veel vergelijkingsmateriaal want het was de eerste keer dat ik dit stuk hoorde.

Wat ik ook voor het eerst hoorde was het de eerste en enige symfonie die Hans Rott geschreven heeft. Hij was een tijdgenoot van Mahler en dat is te horen. De invloeden waren duidelijk te horen. Jammer dat het bij die ene symfonie is gebleven, want er had m.i. een grote componist uit hem kunnen groeien. Nu had ik een dubbel gevoel. Ik vond deze symfonie veels te druk. Een soort Mahler met ADHD die al zijn 10 symfonieen in één  muziekstuk wilde proppen. Aan de uitvoering lag het niet diee was goed verzorgd, maar het was te massaal, te druk.

Rott is triest aan zijn einde gekomen. Na een vernietigende kritiek van Brahms die Hans Rott zich ten zeerste aantrok was er geen land meer met hem te bezeilen, en werd opgenomen in een psychiatrische inrichting waar hij 3 jaar later op 23 jarige leeftijd overleed. Ook grote componisten kunnen beesten zijn, ondanks dat ze schitterende muziek hebben nagelaten.

Al met al toch een fijne muzikale avond gehad.

Nederland raakt vol…. overvol…..

Dat was mijn gedachte na de wandeltocht in Pijnacker. Degene die het parcours heeft samengesteld heeft zijn best gedaan, maar moest het ook maar doen met de directe omgevintg van Pijnacker.

De eerste kilometers konden nog gelukkig nog afgelegd worden in wat nog ,,natuurschoon" genoemd kon worden, maar al snel deden we de buitenwijken van Pijnacker aan. Vinex locaties die je overal in Nederland kan tegen komen. Maar in het 2e gedeelte van de 25 kilometer Randstad, werd ik toch wel heel verdrietig wat de heren bouwers van ons kleine landje aan het ( mis) maken zijn.

De ruimte tussen P9jnacker en Berkel – Rodenrijs wordt geafalteerd en in rap tempo volgebouwd. Met als dieptepunt : op een gegeven moment stond ik voor een bord waarop stond hoe uniek dit natuurgebied was. Unieke kenmerken werden vermeld met daarbij de opsomming van de diersoorten die er gebruik van maken. Uniek… dat was het zeker.. Met ruim anderhalve meter zand er opgespoten om er een grote woonwijk op te zetten. Triest.

Dus nam ik onder het wandelen het besluit om na mijn werkzaam leven de overvolle randstad te gaan verlaten. Voor de rest toch nog  in de buitenlucht prettig gewandeld. Wel een kleine opmerking betrefffende de RS80 tochten. Heb al van veel wandelaars gehoord dat ze de RS even links te laten liggen de komende jaren. Ook ik sluit mij bij hen aan. De RS 80 wordt slachtoffer van zijn eigen succes. Te veel mensen ,,on route" waardoor je eigenlijk van het ene gesprek in de andere rolt. Ik wil niet meeluisteren naar de gesprekken die mijn medewandelaars met elkaar voeren. Maar ze ,,praten" zo hard dat daar geen ontkomen aan is. Dus met pijn in mijn hart verlaat ik deze wandelvereniging om elders de rust en vooral de natuurschoon op te zoeken. RS kan aan dat laatste ook niet veel veranderen. Misschien naam veranderen en opschuiven naar het oosten van het land ?

Met bijna 550 wandelaars deze tocht gemaakt, en toch nog redelijk tevreden thuisgekomen. Vergeef mij deze sombere overpeizingen, maar het het was mede een aanduiding hoe de mens verschrikkelijk slordig met de natuur omgaat.

Helaas weer mijn camera vergeten, dus deze 2 foto"s van een medewandelaar geleend.